This text was written for Menningarnótt 2024 (Reykjavík Culture Night) for a thematic workshop on “hátíð/festivals”.

It’s my first very short story in Icelandic.

Valur vann kvöldvaktina og vaknaði of snemma. Fólk var að tala mjög hátt í eldhúsinu sínu. Hvað var í gangi? 

Hann klæddi sig eins hratt og hægt var og opnaði dyrnar.
“Nei, ekki svona.”

“Hversu margar mínútur?”

“Í alvöru?”
Fimm, kannski sex manns voru mjög upptekin að undirbúa eitthvað í eldhúsi Vals. 

Vandamálið var að Valur bjó einn.

Hann var enn í sjokki þegar einn maður gaf honum diska í stöflum og sagði “Leggðu á borð, fljótt.”

“En hvað er…” reyndi Valur að segja, en enginn hlustaði á hann. 

Annar maður gekk fyrir framan hann með glös og sagði “Brostu, það er hátíð!”

En hvaða hátíð… hugsaði Valur. Hann ákvað að segja ekki neitt, hann vildi ekki segja eitthvað heimskulegt. Þetta var ekki fyrsta skipti síðan Valur flutti hingað sem hann lenti í þjóðhátíð eða veislu án þess að skilja hvað það var um. Rugl var bara daglegt líf. En þetta var fyrsta skipti að veislan kom inn í íbúðina hans. Hvað var þetta fólk að gera hérna, hvernig komust þau inn? Hvers konar hefð var það? Hverju voru þau að fagna?

Valur lagði á  borð á sitt eigið borð, eins og hann var beðinn um að gera. Fljótlega kom fólk með mat og drykk, og eftir augnablik byrjaði veislan, rétt þarna í stofunni hans. 

“Hip hip húrra, hip hip húrra”. 

Fólk var að hlæja og syngja og skemmta sér vel. Valur var að fylgjast með, reyna að giska hvað var í gangi, þangað til hann þoldi þetta ekki lengur.

Allt í einu stóð hann upp, sló í borðið og öskraði:

“Ég get ekki haldið veislu ef ég veit ekki hverju við erum að fagna!”

Veislan varð þögul, og svo fóru allir að hlæja. 

“Þetta er peninganótt, auðvitað!”

“Peninganótt?” spurði Valur.
“Við fögnum hversu mikinn pening við eigum á Íslandi öll saman, en hversu lítinn pening við eigum hvert og eitt” sagði gestur.

“Svo á hverju ári förum við inn í hús og skoðum hvar peningarnir eru!” bætti annað gestur. 

“Greinilega ekki hér” skaut sá þriðji inn í.

Valur byrjaði að brosa, loksins. Hann gat ekki neitað því að þetta væri einmitt sannarlega gott þema fyrir hátíðarhöld. Hann lyfti glasinu og sagði:
“Til hamingju með peningana! Hip Hip Húrra!”